Not Invented Here

'NOT INVENTED HERE' - niet voor tere zieltjes.#brutallyhonest

Op de foto mijn 'face' van weleer, hieronder een deel van het 'book'. Als je het redt tot het einde dan vind je daar ook een soort van 'last post', de 'call to action'. Vandaag schets ik de context van acht jaar Helmen Vol Verhalen, een missie in een missie.

'NOT INVENTED HERE' Die term poste ik vandaag massaal op de verschillende social media. Een deelnemende kunstenaar vroeg via DM 'moet dat niet 'not invited' zijn. Tja... dat zou ook kunnen, de beiden termen gaan tegenwoordig op. Een vraag die ook op gaat is de vraag hoe lang het 'etablissement' het structureel negeren van #HelmenVolVerhalen wil volhouden. Wij gaan voorlopig niet meer weg en ik nu al helemaal niet.

Ja, ik ben een veteraan, dus dan meent menig andere veteraan dat ze iets over mij te zeggen hebben. Daarnaast ben ik ook nog vrouw, 'wie denkt zij wel niet wie ze is'. Kijk ze heeft plezier, dat kan niet, kijk ze drinkt margarita's... Schande! Dat kan niet, dat mag niet, we zullen er alles aan doen om je klein te krijgen. En daarbij schuwen we niet(s) om dat te bewerkstelligen. #mommyissues

Ze maakten van mij wederom een straatvechter, zich niet realiserend dat ik opgroeide in precies zo'n 'gevechtskooi', die ik 35 jaar geleden achter me liet om naar defensie te gaan. Zo wilde ik niet zijn, maar werd wel zo gemaakt. We 'sluiten de gelederen' om daarna met het vingertje te wijzen, 'zie je wel'...
Vooral Landmacht lui waar het 'kill or be killed' virus zeer hoog oplaait. Hoe dan? Nu sta ik inmiddels bekend als niet de makkelijkste, terwijl het niets meer of minder is dan mijn eigen visie, mag ik?

Terwijl er jarenlang aanvallen plaatsvonden op zowat elk gebied van mijn leven, moest er ook nog een groot project gedraaid worden, met heel veel verantwoordelijkheid, aandacht, zorgzaamheid en liefde. Daar hadden we tenslotte over gedroomd, plannen gemaakt, de middelen zeer moeizaam voor verworven om uiteindelijk die beweging in gang te zetten en te vieren. Een succesvol project en dat werd het!

Wat heb ik genoten van het proces en de talloze exposities, events en ontmoetingen die we mochten beleven.

Helmen Vol Verhalen in NEON letters straalde bij binnenkomst in de Witte Kapel op Schaarsbergen. Daar hoorden we thuis!

We bliezen de expositie weer volop leven in na onze tijd op het Ministerie van Defensie waar we onbemand en onbeschermd stonden en de kunstwerken als stille krachten het werk deden. We verbonden samen militairen, burgers, onderwijs, thuisfront, kunstenaars, ondernemers aan elkaar. Wekenlange nazomeren in de Witte Kapel. En toen werd toch weer geprobeerd het licht van de schoone kunsten te doven.

De zoveelste keer.

In al die jaren overleefde ik (en daarmee het project) de aanvallen van een aantal hooggeplaatste en hun handlangers soms met enorme platen voor hun kop, soms uit onwetendheid, soms zeer bewust en schaamteloos. We akkerden door een woud van veteranen en ego maniakken, terwijl we prachtig werk maakten met elkaar. Toen kwamen er nog meer fake figuren, oplichters in de kunsten, copy-cats en identiteit rovers en ratten en energiezuigers uit de lucht vallen.

Met dubbele petten en driedubbele leugens. We werden bezocht door politie & marechaussee en ik kreeg meervoudig intimidaties en dreigementen, een laffe poging om indruk te maken denk ik en ook ontzettend lomp en kinderachtig gedrag. Confronterend natuurlijk - voor iedereen betrokken. We liepen tijdens het organiseren onbedoeld maar keihard tegen dingen aan die het daglicht niet konden verdragen, maar ja, we waren nu eenmaal toch op die plek aanbeland, met alle consequenties van dien.

Het was ook niet zo dat ik er naar op zoek was, laat staan mijn medereizigers, die vooral voor het project waren toegetreden tot deze reizende creatieve karavaan. Niet om mij in een oneerlijke worsteling terecht te zien komen, laat staan er zelf verwikkelt in te raken.

Onbedoeld werd ik een klokkenluider. Daar heb ik niet voor getekend, eigenlijk heb ik nergens voor getekend. Je doet het met de krachten die instappen, goed of kwaad, dat is co-creatie. Ik bleef daarin toch 'die vrouw alleen, zo voelde het vaak, hoewel ik ook ontzettend veel steun heb gekregen van warme begripvolle mensen met een luisterend oor. Die wisten dat dit vooral ook mijn strijd was. Ik hou nu eenmaal graag van samen en niet ten koste van. We waren en zijn nog steeds op missie, dan gebeurt er nog wel eens wat onverwacht, zoals een pandemie, of een 'glitch in the matrix'. Het hoorde er blijkbaar allemaal bij. Je bent een dragon dreamer of niet.

Misschien had ik er ook wel zelf onbewust om gevraagd toen ik zes jaar geleden aan deze missie begon. Ik wil namelijk eens in de zoveel tijd graag weer eens getoetst worden op kennis en kunde. Ergens het bos in gestuurd worden en weer thuiskomen.

Dat het pittig, aandachtig werk zou worden wist ik, maar zo pittig... nee dat had ik nooit durven dromen. En toch gebeurde het. Wat een jaar of vier had moeten duren, start to finish, belandde in een 'mission creep' en moesten we zien, stap voor stap, hoe we met een hele lange re-route alsnog bij onze eindbestemming aan zouden komen.

Nu ook het boek klaar is (een droom) en we het zover geschopt hebben tot aan de vooravond van 80 jaar vrijheid (viermoment), zit er niets anders op om nog een keer die zet naar voren te doen. Op naar de volgende haven van bestemming!

Daarom.

We lanceren een crowdfund! Waarom, omdat het niet anders kan.
Soms krijg je gewoon geen steun uit de hoek(en) waar je het van zou mogen verwachten. Het project #HelmenVolVerhalen heeft te maken met de consequenties van extremely 'Not Invented Here'. Jarenlang nodigde ik de officiele partijen uit om mee te bewegen en zich aan te sluiten. Dat deden ze niet. Wel werd zo'n beetje alles wat los en vast zit klakkeloos overgenomen.

We doen namelijk al jaren hartstikke goed werk, waar veel (in)formele partijen gebruik van maken en de vruchten van plukken, zonder daadwerkelijk een bijdrage of steun te leveren.
Gekopieerd worden is natuurlijk een compliment, maar zo voelt het niet als de resultaten van ieders inspanning wordt toegeëigend zonder daar iets voor terug te geven.

Zo wordt het project genoemd in de Veteranennota, heel fijn, maar zonder de communicatie steun of financiële middelen die nodig zijn om de expositie te laten reizen of een plek te geven.

Gênant is het soms om te merken hoe de creativiteit van het project toegeëigend wordt door allerlei partijen en daar mee zonder schaamte aan de haal gaan. Partijen die écht wel de middelen en het netwerk hebben maar die vooral aan 'eigen stokpaardjes berijden' en prikstokjes doen (pun intended).

Na jaren aan de deur kloppen van de partijen die ons zouden moeten steunen, draaien we onze aandacht naar de burgermaatschappij. Een oproep aan de burgers dus, die het project waarderen en er van leren.

Daarom.

Hulde aan alle krachtbronnen van militairen, thuisfront, kunstenaars en burgers die met vereende krachten samen met ons het project tot een succes wisten te maken. Co-creatie avant le lettre in de wereld van systemen (goede titel voor een boek!).

Daarom.

Laten we samen ons steentje bijdragen aan het behoud van veteranenverhalen middels de kunsten en het versterken van de band tussen veteranen, hun families en onze samenleving.

Doe vandaag nog een bijdrage aan onze crowdfund en help ons om ons doel te bereiken! Wil je iets persoonlijks terug, dan kun je ook een mooi kleinnood aanschaffen in onze webshop!

Ga je #meeopmissie?! Schaf het boek aan via de website of via de TOKO webshop.

Doe een bijdrage aan de crowdfund hier: https://gofund.me/ce6ea25f

Steun ons unieke project en maak het verschil! We haalden al een flink bedrag op vandaag. Maar zoals met alles gaat het om uithoudings- en doorzettingsvermogen.
En een beetje sla-ommen en meebewegen.

Daarom.

De zachte krachten groeten je.
​#veteranen #kunstenaars #thuisfront #maatschappij #kunst #cultuur #HelmenVolVerhalen